Het afscheid vanmorgen van Laos was overweldigend mooi. We zijn naar de Boeddhagrotten geweest, ruim anderhalf uur varen vanuit Luang Prabang. Die grotten waren mooi, maar niet bijzonder. En als je een paar Boeddha's hebt gezien, geloof je het verder wel. (Neen, we geloven nog steeds niet, zelfs niet in Boeddha). Maar de tocht erheen was adembenemend mooi.Het afscheid vanmorgen van Laos was overweldigend mooi. We zijn naar de Boeddhagrotten geweest, ruim anderhalf uur varen vanuit Luang Prabang. Die grotten waren mooi, maar niet bijzonder. En als je een paar Boeddha's hebt gezien, geloof je het verder wel. (Neen, we geloven nog steeds niet, zelfs niet in Boeddha). Maar de tocht erheen was adembenemend mooi.

De Mekong schittert continu in het zonlicht. De smalle boten, waar aan weerszijden een passagier kan plaatsnemen - totaal zo'n stuk of twaalf, klieven met matige snelheid door het water. Het is een genot op die manier vervoerd te worden. Je arm houd je op of - als je verkoeling zoekt - over de rand. De temperatuur is aangenaam en de wind zorgt - waar nodig - voor verkoeling.
Vanuit de boot vaar je langs oevers waarop allerlei bedrijvigheid is. Dan pas blijkt dat zo'n rivier de levensader is voor Laos. Boeren kunnen dankzij dat water hun gewassen verbouwen; goedere kunnen over het water worden vervoerd, koeien grazen aan de waterrand, vissers zijn continu in de weer en vrouwen duiken naar rivierwier, waarvan die heerlijke flinterdunne koeken gebakken worden. En natuurlijk zijn er overal kinderen te vinden aan de waterkant. Water trekt nu eenmaal geweldig.
Voor een fotoliefhebber is zo'n tocht een El Dorado. We maakten nog een stop bij een whiskeydorp - ze stoken er legaal whiskey- waar behalve whiskey ook allerlei andere zaken te koop zijn van prachtige zijden shawls tot en met kunstig borduurwerk en allerlei drankjes
Bij de grotten moesten we weer trappen lopen: 240 in totaal. Dus ik heb een conditie als een paard. Marrit moet oppassen want inmiddels loop ik haar er bergop finaal uit.

We zijn nu terug in het hotel, staan klaar om te vertrekken naar Hanoi. Scheiden doet ook in dit geval een beetje lijden. Want Laos is ons lief geworden. Maar op naar het volgende avontuur. Morgen - als de Vietnamezen hun TET (Nieuwjaar) vieren gaan wij aan boord van een jonk die ons twee dagen lang door de Tonkinbaai zal voeren, langs het sprookje van de Halong Bay. Maar daarover hoop ik een volgende keer te kunnen vertellen. Ik probeer morgen een nieuw stuk te schrijven, maar ik weet niet of er aan boord een mogelijkheid is om te internetten. Lukt dat niet, dan moeten de lezers een dagje geduld oefenen.