Ik geloof niet dat het ooit wat wordt tussen Saigon (of Ho Chi Minhstad) en mij. Viel Hanoi, de kou ten spijt, als een warme deken om mij heen, Saigon voelt ondanks de hitte, koud aan. Misschien is het niet helemaal eerlijk om dat na amper vier uurtjes dwalen door ons gedeelte van deze stad, zo te stellen, maar zo ervaar ik het nu eenmaal.

 Hanoi was liefde op het eerste gezicht; Saigon is een bruid die ik afwijs. Misschien ligt dat aan mij, maar zeker ook aan deze stad. Met de temperatuur is niets mis, wanneer je tenminste van warm houdt. Het verschil tussen de dagelijkse temperatuur in de voormalige hoofdstad van het al even voormalige Zuid-Vietnam en de kou in Nederland is 56graden Celcius. Bij jullie vriest het - zo begrijp ik - ' s nachts tot 23 graden, hier was het vanmiddag 33 graden !

Ik vind dat veel tikkeltjes te warm. Maar dat is niet de voornaamste reden dat ik niet verliefd zal worden op deze stad. Hanoi is authentiek. Je beleeft er het onvervalste Azie en  het ruikt ernaar. De 36 Straatjes, waar ik eerder over schreef, het oude hart van de eerbiedwaardige hoofdstad van Indochina (in de Franse tijd) zijn Azie in zijn pure vorm. Het gaat er nog zoals het honderd jaar terug ook zal zijn  gegaan: stalletjes op de stoepen, vrouwen die het juk met kleurrijke handelswaar op de nek torsen, terrasjes in de open lucht waar koks in enorme dampende potten roeren en markten waar groenten en kleurrijk fruit overal hoog liggen opgetast.

In het gedeelte waar wij vertoeven, district 1, de wijk voor de backpackers, weinig van dit alles. Niet dat de mensen niet vriendelijk zijn, neen daar mankeert het niet aan. Maar het lijkt wel alsof alles met een Amerikaans sausje is overgoten. Dat heeft natuurlijk het het verleden te maken. De Franse kolonisatoren  werden in 1954 bij Dien Bien Phu verpletterend verslagen door een leger van Vietnamese opstandelingen onder leiding van Ho Chi Minh  en - zoals ouderen zoals 'generaal Guido'  zich zonder twijfel zullen herinneren - de grote Vietnamese krijgsheer Giap.

De Fransen verlieten Indochina. Het noorden werd bij de vrede van Cannes toegewezen aan de communisten, het zuidelijk gedeelte werd bestuurd door democraten die er een bureaucratische en corrupte jamboel van maakten. De VS, die de opmars vam het communisme wilde tegengaan, steunde de 'democraten.' Tot en met het einde van de Vietnamoorlog (1975) heeft Amerika een groot stempel gedrukt op het zuiden. Dat heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Ook nadat Ho Chi Minh het voorhet zeggen kreeg in heel Vietnam, bleef je restanten zien van de langdurige Amerikaanse aanwezigheid in ht zuiden.

Het gaat het zuiden inmiddels economisch beter dan het noorden. Maar wat ik er mis is er de warmte die ik heb gevoeld in Hanoi, bij de bergstammen in Sapa en zelfs nog in Hoi An, al viel dat ook onder de Amerikaanse invloedssfeer. Het verkeer is er nog intenser dan in Hanoi. Maar waar ik mij  in Hanoi zonder aarzeling in het verkeer stortte, aarzel ik nu alvorens de weg over te steken. Hier rijden ze net een tikkeltje aggressiever dan in Hanoi. Het is een continue chaos, aanzienlijk meer nog dan in het noorden.

Ik tel mijn ledematen voordat ik mij met lood in de schoenen in het verkeer stort. Ik bid onderweg menig Weesgegroetje (je bent katholiek opgevoed of niet) en als ik dan de overkant heb bereikt, tel ik nogmaals mijn ledematen omdat ik er niet zeker van ben dat ik er onderweg niet een of meer heb verloren, in die voortrazende mallemolen van auto's motoren en vooral scooters en bromfietsen.

Het is maar goed dat we morgenvroeg in de boot stappen, voor een driedaagse tocht door de Mekongdelta op weg naar Cambodja. Ik zal Saigon zonder spijt verlaten.