Varen op de Mekong, in de veelbesproken delta om precies te zijn, moet zo-iets zijn als een droom voor de wat avontuurlijk ingestelden onder ons. En dat is het dan ook zoals ik vandaag heb mogen ervaren. Zelfs de urenlange bustocht vanuit Saigon naar de opstapplaats was een waar genoegen. De bus was uitgerust met een prima airconditioning, geen overbodige luxe bij een temperatuur die de 35 graden moet hebben overschreden. en Tho, onze Vietnamese gids was niet te stuiten. Vanaf de eerste minuut tot aan de boot was het een grote spraakwaterval. Uitermate informatief.

Hij propte ons vol met allerlei informatie niet alleen over de Mekongdelta, maar ook over Vietnam als geheel en vooral over dagelijks leven van de gemiddelde Vietnamees. Die heeft het niet gemakkelijk als we Tho mogen geloven. Het is sappelen om een behoorlijke boterham te kunnen verdienen. Tho heeft drie baantjes en dat heeft hij hard nodig om in zijn persoonlijk levensonderhoud te kunnen voorzien, om volgend jaar te kunnen trouwen en om iets opzij te leggen voor een redelijke behuizing. Zijn werkdag begint om zeven uur 's morgens en eindigt 's avonds pas op een tijdstip waarop menig Europeaan zich opmaakt om onder de wol te kruipen. En Tho houdt dat vol, net als veel van zijn leeftijdsgenoten, dag-dag-uit, jaar-jaar uit.

Tho is een enthousiast verteller. Hij weet dat hij de gasten van buiten de grenzen tevreden moet stellen. Zij brengen geld in het laatje voor hem en voor zijn land. Tho en zijn collega's hebben geen voorkeur. Iedere buitenlander wordt met evenveel voorkomenheid bejegend, ook de Amerikanen die tijdens de Vietnamoorlogmet hun bomtapijten het land hebben verwoest, die landbouwgronden onklaar hebben gemaakt en die ervoor hebben gezorgd dat vier miljoen Vietnamezen nu in mindere of meerdere mate als gehandicapte door het leven gaan. " We kijken niet om, " zegt Tho, maar vooruit. " Dat is de enig manierom een behoorlijke levensstandaard op te bouwen."

We stappen op een open boot, vergapen ons aan het leven aan de wal, maar vooral aan een drijvender markt, waar betrekkelijk grote boten volgestouwd met vooral groenten en fruit wachten op handelaren, die hun waren door willen verkopen aan detaillisten. Het zijn de grossiers, die een belangrijke schakel vormen in het Vietnamese handelsnetwerk.

We hebben nooit de illusie gekoesterd dat wij de enigen zouden zijn op de Mekong die zich willen vergapen aan het leven in dit unieke stukje Vietnam. Maar ik kom tot de ontdekking dat het er stikt van de bootjes. En al die bootjes zetten koers naar dezelfde pleisterplaatsen, waarje behalve wat versnaperingen vooral veel toeristische prullaria te koop krijgt aangeboden. Natuurlijk profiteert de gids mee als er wat gekocht wordt. Zo gaat dat hier in Vietnam.
We hebben er al ervaring mee. Op weg naar onze voorlaatste pleisterplaats, Hoi An, speelde de chauffeur die ons namens het hotel van het vliegveld kwam halen enthousiast voor gids. Halverwege de rit bereikte zijn enthousiasme een climax, toen we een marmergroeve naderden. En ach nu we toch in de buurt waren, kon hij de gasten er best even langs rijden. Hij stuurde rechtstreeks naar een grote shop, die volgepakt stond met mooi en minder mooi marmerwerk. Toen een van ons zich liet verleiden tot een kleine aankoop, knikte de chauffeur tevreden: zijn commisiegeld was binenn. Op de Mekong gaat het niet anders. En wie zou het deze Vietnamezen kwalijk willen nemen?
Die pleisterplaats was overigens niet alleen volgepropt met prullaria, maar bood ook een goed beeld hoeveel je allemaal uit een rijstplantje en de rijst kunt halen. Dat varieert van rijstpapier tot snoepgoed en een heel scala daartussen. In een razend tempo wordt de rijst omgetoverd tot snoepgoed. Grote platen van het product worden in kleine plakjes gesneden, in cellofaan verpakt en vervolgens met behulp van een vlammetje uit een oliepitje, gesloten. Het gebeurt net zo degelijk als wanneer het geseald zou worden, maar dan wel handmatig, zoals de traditie het wil.

Bij de tweede stop genoten we van een heerlijke (vis)lunch. De grote attractie was een drie meter lange python, die in een kooi lag te wachten op de gasten. En wat doe je dan? Je hangt zo'n beest om je nek, houdt hem een stukje acher de kop vast en laat je portretteren. Eng? Neen viel best mee, al wil ik er ook weer geen gewoonte van maken om met zo'n beest in de nek te gaan wandelen. Ik heb ook het vermoeden dat dergelijke 'heldendaden' tot kreten van ontzetting zouden leiden in Zeist. Dus blijft het bij een eenmalig optreden. Op bijgaande foto, gemaakt met een smartphone, zoals tot nu toe alle foto's op dit webblog, blijkt in ieder geval dat mr. Python zich vriendelijk gedraagt.
Overigens: het laden van ' echte' foto's lukt nog steeds niet. Er zijn continu technische problemen. Als ik tijd heb, zal ik het nog een keer proberen. Maar tijd? We vertrekken vaak al om zeven uur 's ochends en tuimelen 's avonds omstreeks 10 uur doomoe het ben in.
Morgen varen we opnieuw over de Mekong. Vanaf de boot krijgen we dan een nog beter beeld van het leven op en aan de rivier. Het zal onze laatste volle dag Vietnam zijn. Woensdag stappen we op de speedboot, die ons naar de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh zal brengen. Het laatste deel van onze drieluik Laos-Vietnam-Cambodja staat (bijna) op het punt van beginnen.