Het is als in de dagen dat ik voor de krant in een of ander Afrikaans land op reportage ben. Een truck hobbelt over een stoffig zandpad langs schamele hutjes, van waaruit overal knappe donkere kinderkopjes ons enthousiast begroeten. Ik zit op de laadklep. Mijn benen bengelen boven de rode aarde. Naast mij zit Ross, de Australische secretaris van de kleine hulporganisatie Choice. Daarnaast Ratemak, een Cambodjaanse vertaler van de organisatie die vrijwel geheel uit vrijwilligers bestaat, mensen die om wat voor reden ook ooit in Cambodja zijn blijven hangen. Inge zit voorin naast chauffeur Net, een vriendelijke jongeman, die geen woord over de Cambodjaanse grens spreekt, maar wel kundig rijdt. We bevinden ons een uur rijden ten zuiden van Phnom Penh, ergens in de Cambodjaanse bush. Dat we daar zijn heeft alles te maken met de brillen van mijn vriend Paul Luijf de opticien die ons 100 confectie-leesbrillen meegaf om op onze reis te distribueren. 72 zijn we er kwijtgeraakt bij de bergstammen in Noord-Vietnam; 18 resteren er dus nog. Inge vond het adres van een hulporganisatie. De afspraak was snel gemaakt; het enthousiasme groot en zo togen we vanochtend op weg naar de schamele dorpjes, die sinds een aantal jaren kunnen rekenen op de hulp van Choice. De mannen - voornamelijk afkomstig uit Engelstalige landen - hebben er wat van gemaakt. Ze bouwen met vooral eigen mankracht een school om ook de jeugd van de straatarme dorpelingen een kans te geven in het leven; ze voeren regelmatig met een tankwagen schoon drinkwater aan en ze houden het wel en wee van de families goed in de gaten. De brillen van Paul waren hier al even welkom als in het noorden van Vietnam. Allemaal glunderende gezichten. Het is steeds even passen en meten voordat je de juiste sterktes bij de ogen hebt gevonden, maar daarna is het ook voor elkaar. En al begrijp je geen woord van dat Khmer-taaltje, de dankbare blikken spreken boekdelen. Leuk werk dus. Het geeft je het gevoel dat je ook nog iets doet voor het land waar je te gast bent. Ross en zijn mannen doen onnoemelijk veel meer, zo blijkt ook deze dagen. De vrouwen vooral weten hem te vinden. Als we terugrijden, naar de basis van de organisatie, zit de laadbak vol met patiëntjes en moeders. De ene baby heeft koorts, de ander weer wat anders. Ook de klachten van degene die met een ontstoken voet in de laadbak klimt vallen in de categorie klein leed en kunnen in de kliniek verholpen worden. Heel anders is het met het verdriet van de 31-jarige Keng, moeder van vier gezonde kinderen, maar met de vijfde een inmiddels twee maanden oud meisje, is van alles mis. Waar haar bovenlip hoort te zitten, zit een vreemd uitgroeisel. Alles tussen de neus en de onderkaak ontbreekt of is misvormd. In die westerse maatschappijen, die over een degelijk gezondheidssysteem beschikken, zou de baby al lang geholpen zijn, maar in Cambodja ligt dat anders. Kengs echtgenoot verdient als bezembinder amper genoeg om het gezin in leven te houden. Dus wendt Keng zich inarrenmoede tot Ross. Hij troost Keng laadt moeder en baby in de achterbak en zo koersen we samen naar Phnom Penh waar Ross wel kans ziet om de artsen in het ziekenhuis te vermurwen de baby toch te behandelen. Het is onze laatste dag Phnom Penh, of beter: onze eerste dag buiten de Cambodjaanse hoofdstad. Nu nog genieten van een echte Aziatische maaltijd en tot besluit naar de nachtmarkt. Morgen 7 uur in de bus naar Siem Resp, de uitvalsbasis voor ons laatste avontuur: het indrukwekkende tempelcomplex van Angkor Wat. PS. Bedankt voor de reacties. We zijn er echt blij mee!!