Op avontuur

Welkom op mijn reisweblog

Welkom op mijn reisweblog! Lees hier alles over mijn belevenissen tijdens mijn reis.

FEB

De vergane glorie van de keizers

Vietnam woensdag 1 februari 2012

Hue, de stad die een roemrijk verleden kent, verdient natuurlijk meer aandacht dan die ene volle dag dat we er kunnen ronddolen. Maar je moet in een reis als die wij nu maken, scherpe keuzes maken. En dus blijft het bij twee nachten, maar - vanwege het reizen - slechts 'e'en volledige dag.

Eerlijk gezegd zijn we ook wel een beetje aan rust toe. Die vijftien dagen reizen en trekken, van excursies en trekkings en vooral van een heel scala aan onvergetelijke indrukken is weliswaar schitterend, maar ook slopend. Vandaar dat we de komende drie dagen, wanneer we in Hoi An verblijven, het iets rustiger aan gaan doen om uitgerust aan het laatste deel van deze reis te beginnen.

Maar nu dan Hue. De dag is goed begonnen. Voor het eerst sinds dagen regent het niet in de keizersstad. We hebben slechts enkele druppels ervaren, maar vooral aangename temperaturen. In Nederland wordt al over een Elfstedentocht gespeculeerd, zo hebben wij begrepen, wij konden de jassen thuis laten.

In alle vroegte stond er een gids op de stoep die ons meenam naar de meest spectaculaire attractie van de stad: de reusachtige citadel, waarbinnen de keizerlijke stad ligt. Die stad is omgeven door een muur met een totale lengte van maar liefst elf kilometer. De keizerlijke stad moet ooit een sprookje zijn geweest. Met de nadruk op geweest, want al is er dankzij vooral de investeringen van de VN-organisatie Unesco op grote schaal gerestaureerd, meer dan zeventig procent van dit enorme complex wacht nog op verdere restauratie.

Tot augustus 1945 functioneerde de stad nog in volle glorie. Maar nadat de laatste keizer in die augustusmaand zich vanaf het meest zuidelijke paleis voor de laatste keer aan het volk had laten zien, regeerde de dynastie niet langer over het volk. De keizer week uit naar Frankrijk; de toegangspoorten tot de paleizen die altijd verboden gebied waren geweest voor alle andere stervelingen dan de keizer en zijn naaste getrouwen, gingen open. Het volk nam ' bezit' van de paleizen. Dat bracht de eerste slag toe aan het complex. Twee jaar lang duurde die situatie. Weliswaar gingen daarna de poorten weer op slot, maar het paleizencomplex werd verwaarloosd. Het hoognodige onderhoud bleef achterwege en dat heeft op dergelijke gebouwen, die vrijwel geheel uit hout zijn opgetrokken, een funeste invloed. zeker in het vochtige klimaat van Hue.

Maar het kon nog erger. Want toen de Vietnamese oorlog uitbrak, toen de Amerikanen de Zuid-Vietnamese dictator steunden in zijn strijd tegen het communistische noorden van Ho Chi Minh en zijn Vietcong, werd Hue een frontstad. Bijna op de dag af (31 januari 1968). 44 jaar geleden hesen de Vietcongstrijders de vlag met de gele ster op de 37 meter hoge vlaggentoren Cot Co, die keizer Gia Long, in het begin van de negentiende eeuw had laten bouwen op een stenen schans van 18 meter hoogte. Het was het eerste werkelijk grote succes van de Vietcong in de strijd tegen de Amerikanen. Er is in en rond het complex vreselijk huis gehouden door beide partijen. Paleizen werden vernield, muren kapot geschoten, kunstschatten beschadigd.

Niettemin heeft de restauratie ertoe geleid dat er inmiddels aanzienlijk meer dan een glimp te zien is van het roemrijke verleden. Hoogtepunt is de Purperen Stad, een 10 hectare groot gebied in het hart van de citadel. Die Purperen Stad mocht uitsluitend worden betreden door de keizer. Hij gaf slechts toestemming aan zijn vrouw, zijn concubines en een aantal eunuchen om hem naar de Purperen Stad te vergezellen. Wie die regel overtrad, werd met de dood bestraft. De Purperen Stad, gebouwd in de periode 1802-1833, telde ooit 60 gebouwen, maar daarvan zijn er nog maar enkele over. De rest werd door Vietcong en vooral Amerikanen plat gegooid tijdens dat roemruchte TET (oftewel Nieuwjaars) offensief van 1968.

Het bezoek was absoluut de moeite waard. Maar wie ooit het Zomerpaleis of de Verboden Stad in Beijing heeft bezocht, weet dat de wereld indrukwekkender en beter bewaarde keizerlijke complexen telt dan die in Hue.

In de middaguren zijn we per fiets naar een van de enorme Graftombes geweest. We hebben ons manmoedig in het voortrazende verkeer gestort, beklommen op de acht kilomter naar de tombe een paar fikse heuveltjes, maar bereikten uiteindelijk zonder grote problemen ons doel: de tombe van keizer Tu Duc. Alweer een enorm complex en alweer iets dat dringend restauratie behoeft. Veel is er nog zichtbaar van de glorie van het verleden. Maar vrijwel alle gebouwen en monuheeft zo'n enorme achterstand in het onderhoud, dat je je afvraagt of het nog goed komt.

Dit grafmonument werd in opdracht van Tu Duc (regeerperiode 1848-1883) zelf gebouwd.Hij wilde zijn laatste rustplaats met allerlei rijkdommen 'versieren.' In het diepste geheim werd een groot aantal kostbaarheden naar zijn toekomstige graf gebracht. Tu Duc wilde er zeker van zijn dat de schatten niet geroofd zouden worden en besloot iedereen, die bij het transport van de kostbaarheden betrokken was geweest, te executeren. Neen, Tu Duc hield niet van halve maatregelen. Alleen: hij rust nu wel in een omgeving die weinig majesteitelijk aandoet: de stenen zijn verweerd. het mos kruipt tussen de porceleinen ornamenten en het bos en het ongedierte hebben voor een deel al bezit genomen van zijn praalgraf-complex. Sic transit gloria mundi. Inderdaad, zo vergaat de luister van de wereld.

Morgenochtend met de trein naar Danang en vervolgens met de hoteltaxi naar Hoi An. We kijken ernaar uit!

PS: Vandaag is het groot feest in Eindhoven. Marieke van harte met je verjaardag! We hopen op een goed en vooral ook pijnloos herstel. Maak er vandaag wat moois van met je gezin, je vrienden en vriendinnen!

PS2 Het blijkt moeilijk en eigenlijk onmogelijk foto's te downloaden op deze site. Er worden slechts foto's geaccepteerd die maximaal 3 MB groot zijn. Aangezien ik mijn camera heb ingesteld op JPEG fijn, overschrijden de meeste foto's die grens. Jammer, maar helaas.

Marieke

Geplaatst op 1 februari 2012

Lieve Joop,

Dat je zelfs daar aan de andere kant van de wereld aan mijn verjaardag denkt! Groot feest werd het niet maar ik had mijn beste vriendin erbij . Het herstel begint eindelijk te komen maar ik moet duidelijk veel geduld hebben. Ondertussen oefen ik maar m'n kookkunsten vooroordelen als je terug bent. De gevoeligstemperatuur in NL schijnt - 15 te zijn. Ik kom gelukkig niet buiten en warm me op aan jou verhalen en aan de verhalen van vrienden die een wereldreis maken. Het is net of ik twee boeken lees.

Groetjes Marieke

Peter en Mirjam Harskamp

Geplaatst op 1 februari 2012

Hallo Joop en Inge,
Wegens drukte al een tijdje niets van ons laten horen, maar desalniettemin lezen we je levendige en kleurrijke verslagen iedere dag met veel plezier.
Ons bekruipt steeds meer het gevoel, dat jullie je in een strip-verhaal van Kuifje bevinden: Kuifje in Azië wel te verstaan. En dan zijn jullie Jansen en Jansen, altijd op zoek naar een nieuw mysterie. Wat je beschrijft over het gewoon oversteken van een straat alleen al, waarbij je de aanstormende scooters en brommerrijders strak in de ogen moet kijken en er dan van uit gaat dat dan alles goed gaat, is volkomen absurd !!!!
Wij hebben namelijk een vriend, die in Hanoi een ongelofelijk dikke boterham verdient aan artificiële ledematen die hij aanmeet bij dit soort onverschrokken verkeersdeelnemers. Ongeveer 40.000 gevallen per jaar.

In Bronkhorst gaat alles z'n gangetje. Het is koud, erg koud. De mussen vallen dood van het dak. Dus geniet van je 13 graden. Lucie zou vanavond bij Klaas gaan eten en borrelen, maar die blijft daar nu wel heel lang hangen. Zou ze misschien bij hem ingetrokken zijn? Zij zal ook wel denken "liever een goede buur, dan een verre vriend." We houden het voor je in de gaten.
Dag Joop en Inge, geniet van alle indrukken van jullie prachtige reis. We
kijken nu al uit naar het fotoboek dat je gaat maken Joop.

Groeten van ons allebei voor jullie allebei. Mirjam en Peter

Mirjam en Peter