Er ligt een dikke 400 kilometer min of meer geasfalteerd wegdek tussen Phnom Penh en Siem Reap, onze laatste verblijfplaats tijdens deze lange trip. Dertien mannen en vrouwen plus een chauffeur werden vanochtend in alle vroegte - inclusief de omvangrijke bagage -in een kwalitatief goed busje gevouwen. Gelukkig was de bus uitgerust met een prima functionerend aircosysteem. Dat maakte het allemaal heel draaglijk.
Toch heb ik die rit als een beproeving ervaren. Dat kwam uitsluitend door onze chauffeur, die zich op het smalle wegdek gedroeg, als ware hij op een formule-1 circuit. Je moet je voorstellen: een niet te brede weg omzoomd met hutjes, met stalletjes waar van alles wordt aangeboden en waar overal kinderen spelen.
De route naar Angkor Wat is een van de drukste van het land.  Het tempelcomplex is de meest bezochte attractie van dit deel van de wereld. Vandaar het overstelpend verkeersaanbod. Veel vrachtwagens, personenwagens en vooral veel gemotoriseerde tweewielers. Daartussendoor manoeuvreren boeren met paard en wagens en landbouwwerktuigen.
Voor onze chauffeur was dat geen beletsel om het gaspedaal continu diep in te drukken. De rechterhand rustte vooral op de claxon. Hij slalomde om alles en iedereen heen en drukte tegenliggers onverbiddelijk de berm in.
Tot vanmorgen zong ik uitbundig de lof van autorijdend Cambodja. Want voor een Europeaan mag het een grote chaos lijken omdat niemand zich aan welke verkeersregel dan ook houdt, er gebeuren maar heel weinig ongelukken omdat agressief rijgedrag vrijwel niet voorkomt. Het is hier een kwestie van nemen, maar vooral geven. Vandaar mijn enthousiasme. Maar nu ik deze wegpiraat heb ervaren, is enig voorbehoud geboden.

 Ik klokte op een traject van 5 kilometer een tijd van amper 2,5 minuten; dwz 120 kilometers per uur! Het laatste gedeelte voor de eindbestemming tikte de snelheidsmeter meer dan eensw de 130 aan/
Er zal een kind oversteken. Ik moet er niet aan denken... Het is allemaal goed afgelopen. We zijn veilig gearriveerd in Casa Angkor Wat, genoemd naar het gigantische tempelcomplex dat we morgen en maandag bezoeken, maar dat is naar mijn gevoel meer ondanks dan dankzij de chauffeur. Ik heb het ervaren als een dodenrit, al was dat dan. Godzijdank zonder letsel.

We logeren in een mooi hotel: Casa Angkor Wat, al heeft het wel wat poenerigs en berekenen ze naar Campdjaanse begrippen belachelijke prijzen. Het hotel staat om een park waar ook de koning een buiten heeft. Adel onder elkaar zullen we maar zeggen.

De stad Siem Reap bevalt ons beiden. Het is er relaxt. Hoewel: je moet er niet te lang willen blijven. Het stikt er van de toeristen en dat geeft een soort Valkenburg-idee. Daar wil je ook niet te lang zitten. We slenteren wat rond. Voor het eerst een vakantiegevoel. Ja, wel een beetje laat, maar de manier waarop wij reizen, betekent vooral keihard weken. Een beetje mededogen lijkt mij daarom wel op zijn plaats.
We zijn ook nog maar de Oude Markt geweest, zoals overal in dit deel van de wereld een grote overdekte ruimte met honderden stalletjes volgepropt met allerlei waren. Het is er heerlijk ronddolen. Af en toe laat je je verleiden iets te kopen. En dan begint het heerlijke spel van afdingen. Veertig procent krijg ik altijd van de vraagprijs af, maar het is mij ook wel gelukt om zeventig procent minder te betalen dan de verkoopster ( het is heel vaak een vrouw ) vroeg. Leuke sport.
We genieten nu op een terras van een gin-tonic, bestellen een Cambodjaanse maaltijd en besluiten met een heuse Irish coffee. Dan keren we terug naar het hotel en kruipen onder het laken om morgen fris te kunnen beginnen aan onze veelbelovende tocht naar Angkor Wat.

PS: Bedankt voor alle reacties. Vinden wij geweldig !! En dat van die brillen leggen we nog wel een keer uit...