Wanneer ik de Laotiaanse vrouwen zie voortschrijden met een bijna koninklijke allure, wanneer ik de Lao's altijd zie glimlachen, ondanks armoede en tegenslag en wanneer ik zie met hoe weinig de bewoners van het armste Aziatische land (gemiddeld niet meer dan een euro twintig cent per dag...) tevreden zijn, dan denk ik wel eens aan ons, mopperende West-Europanen. De euro mag dan - een beetje - naar beneden gaan, hier en daar moeten we wat inleveren, maar zelfs iemand die alleen van een AOW-tje of een uitkering moet rondkomen, zou ik Laos als een koning kunnen leven.Wanneer ik de Laotiaanse vrouwen zie voortschrijden met een bijna koninklijke allure, wanneer ik de Lao's altijd zie glimlachen, ondanks armoede en tegenslag en wanneer ik zie met hoe weinig de bewoners van het armste Aziatische land (gemiddeld niet meer dan een euro twintig cent per dag...) tevreden zijn, dan denk ik wel eens aan ons, mopperende West-Europanen. De euro mag dan - een beetje - naar beneden gaan, hier en daar moeten we wat inleveren, maar zelfs iemand die alleen van een AOW-tje of een uitkering moet rondkomen, zou ik Laos als een koning kunnen leven.

Die, soms bittere, armoede geldt uiteraard niet voor alle steden. In de hoofdstad Vietiane is de levensstandaard aanzienlijk hoger en in Luang Prabang, de oude koningsstad heerst er -relatieve - welvaart. Sinds eind jaren '80 de restauratie van deze stad met hulp van de UNESCO, de Europese Unie en vooral ook onder stimulans van de oude kolonisator, Frankrijk, ter hand is genomen, is het vervallen stadje uitgegroeid tot een parel van Indo-China. De oude huizen, die in Franse stijl zijn opgetrokken, hebben een grondige opknapbeurt gehad. De typische Lao-huizen en tempels, zijn - daar waar mogelijk - hersteld. En wat je nu ziet is een prachtige symbiose van Franse en Lao-architectuur, waarbinnen de Lao-cultuur de overheersende rol speelt.

De stad heeft mij helemaal in de greep. Natuurlijk: er zijn heel wat ' maars' . De muziek schettert vaak te hard uit de luidsprekers als je wilt neerstrijken op een terrasje aan de Mekong. De stad is vergeven van scooters, van brommers en vooral van tuk-tuks, de driewielige motorvoertuigen, waarmee in de laadbak toeristen en Lao's luidruchtig worden vervoerd en het is er zo druk dat je af en toe een akelig Valkenburg-idee krijgt. Maar toch...er valt veel te genieten.
Je krijgt er echt Frans stokbrood geserveerd. Langs de weg worden er overal crepes gebakken en een beetje restaurant heeft een heuse pizza op het menu staan, mocht je daar trek in hebben. Maar je kunt er ook heerlijk Laotiaans eten en dat hebben Inge en ik vooral gedaan. 's Lands wijs, 's lands eer. In Azie doen ze godzijdank niet aan zuur eten. Ze houden zich aan de woorden van wijlen mijn schoonvader: ik moet het zuur verdienen, dan wil ik niet ook nog eens zuur eten. Ik ben het helemaal met hem eens en gezien de menu's in Azie, de Aziaten ook! Leve Azie !!

Maar behalve eten, drinken, over een schommelende bamboebrug de Nam Khan, een zijtak van de Mekong oversteken om te zien waar die rivier samenvloeit met de fameuze Mekong, doen we ook nog aan cultuur. En hoe! We hebben het imposante Koninklijk Paleis bezocht, of liever: het voormalige paleis, want de laatste Lao-koning, Sisavang Vatthana, is - volgens de verhalen - in 1975 na de machtsovername door de communisten naar het noorden van het land verbannen, waar hij uiteindelijk anonym overleden is. Van dat communisme merk je overgens weinig. Laos is nog altijd een eenpartijstaat, waar de communisten officieel de dienst uitmaken, maar de facto is dit Aziatische land zo kapitalistisch als de pest.Het is economisch en politiek misschien wel het beste te vergelijken met China.

Terug naar het Koninklijk Paleis, waar behalve een prachtige tempel ook de vertrekken van de koninklijke heersers open zijn gesteld voor het publiek. Je krijgt een goede indruk van de pracht en praal waarmee de Lao-dynastie zich kon omgeven.

Behalve dat koninklijk paleis hebben we uiteraard ook enkele tempels bezocht. In een boeddhistische samenleving als de Laotiaanse speelt deze levensovertuiging een overheersende rol. Het meest imposante is de Xieng Thong-tempel met daarin de imposante en vergulde lijkwagen waarop de voorlaatste Lao-koning werd vervoerd. De muren van het klooster zijn ingelegd met mozaieken die het leven van de gewone man als onderwerp hebben in plaats van - zoals gebruikelijk - het leven van Boeddha.
Interessant is ook de Wat Xieng Muang, waar monniken -financieel aangemoedig door de UNESCO- opnieuw leren scupteren, houtbewerken en schilderen. We hebben daar met enkele jonge monniken gespraken. Nat bijvoorbeeld is 21, afkomstig uit het straatarme Noorden en nu dolblij met het povere maar liefdevol ingerichte kamertje. Zoals zoveel Lao-jongeren kiest hij voor een aantal jaren voor het kloosterleven. Hij kan er studeren, aan een toekomst werken en hij bedelt net als alle anderen monniken iedere ochtend voor dag en dauw zijn maaltijd bij elkaar in de bedelnapdie door Lao's en toeristen met rijst en ander voedsel wordt gevuld. Het is voor menig Lao de kans om aan de armoe de ontsnappen.

In de vroege avonduren zijn we - een tikkeltje laat - begonnen aan de klim van 328 treden naar de top van de Phu Shu, het bergje in het centrum dat ruim 100 meter boven de stad uitrijst. Ik ben Inge vooruit gesneld omdat ik op tijd wilde zijn om foto;s te maken van de ondertgaande zon boven de Mekong, die de stad doorsnijdt. Het was letterlijk en figuurlijk een adembenemend gebeuren. Wie conditie wil opdoen, moet maar een paar keer naar de top van de Phu Shu klimmen...

We beginnen aan de laatste Lao-nacht. Morgenvroeg stappen we nog een keer in de boot voor een laatste Lao-avontuur. Aan het eind van de middag stappen we in het vliegtuig op weg naar het volgende land, Vietnam en om meer precies te zijn: de hoofdstad Hanoi. We nemen met weemoed afscheid van Laos maar zijn brandend nieuwsgierig naar Vietnam.

PS: Lucie heeft al twee keer om foto's gevraagd. Het kost tijd om ze te downloaden. Ik zal het proberen, maar ik weet niet of ik eraan toekom. Peter en Mirjam: na lang zoeken hebben we een Lao-dame gevonden, die een fan van Peters schilderwerk is. We hebben een foto van haar gemaakt. Die is onderweg. En Marrit, 9,5 kilometer per uur? Wij fietsen hier veel harder. Gijs en Alie: jullie menen zeker dat wij hier vakantie vieren! Absoluut niet. Het is iedere dag opnieuw hard werken,

En nu stop ik. Ik ga slapen.