Hoe betoverend kan een ochtend zijn in Laos. Om stil van te worden. Vanmorgen, op de dag dat een bezoek aan de Vlakte der Kruiken op het programma staat, kijk ik vanuit mijn bed door de ochtendnevel op de beboste omgeving. Ik zie de zon omhoog kruipen in het bedaagde tempo dat bij Laos en de Laotianen past, traag maar met een bijna konnlijke allure. Ergens ver weg schittert een wit gepleisterd huis in de ochtendgloed. De bomen rijzen majestueus op uit de nog bedauwde bodem. En onder het raam van de hotelkamer spiegelen miniscule wolken zich in het verstilde water van enkele verlaten dessa's. Kam het mooier?Hoe betoverend kan een ochtend zijn in Laos. Om stil van te worden. Vanmorgen, op de dag dat een bezoek aan de Vlakte der Kruiken op het programma staat, kijk ik vanuit mijn bed door de ochtendnevel op de beboste omgeving. Ik zie de zon omhoog kruipen in het bedaagde tempo dat bij Laos en de Laotianen past, traag maar met een bijna konnlijke allure. Ergens ver weg schittert een wit gepleisterd huis in de ochtendgloed. De bomen rijzen majestueus op uit de nog bedauwde bodem. En onder het raam van de hotelkamer spiegelen miniscule wolken zich in het verstilde water van enkele verlaten dessa's. Kam het mooier?

De werkelijkheid in het kraakheldere restaurant, waar Inge en ik ontbijten contrastreert schril met de poetische omgeving. Aan de wand van de ontbijtzaal een uitgebreid arsenaal van alles wat de - vooral Amerikaanse - luchtmacht in de Indochinese oorlog naar beneden heeft laten vallen. Want wat bij ons bekend staat als de Vietnam-oorlog betrof ook Laos en ook Cambodja. De Vietcong gebruikte de Laotiaanse wegen voor de aanvoer van allerlei wapentuig in de strijd tegen de Amerikanen. En dus werden de centra waar de Amerikanen communistische strijders vermoedden, zwaar bestookt.
Het resultaat: op Laos werden meer bommen bedropt dan op heel Europa in de Tweede Wereldoorlog. Er is geen land ter wereld dat per hoofd van de bevolking zoveel wapentuig te verwerken kreeg als Laos,. Een van de voornaamste doelwitten was de Vlakte der Kruiken, in de provincie waarvan Phonsavan (wij zitten daar nu) de hoofdstad vormt.
De oorlog mag dan voorbij zijn ((1973) Laos heeft nog altijd volop te maken met de gevolgen ervan. Het land ligt bezaaid met onontploft materiaal. Duizenden Laotianen (vooral boeren en kinderen) zijn gedood of verminkt doordat zij in aanraking kwamen (en komen) met het onontplofte materiaal. Er is een organisatie (gesteund door o.m. de VS, Japan, Ierland etc) hard aan het werk om gebieden te zuiveren van UXO/s (onontploft oorlogstuig), maar het is een monnikenwerk, dat slechts langzaam vordert.

Veel arme Lao's zijn ook omgekomen, omdat zij de bruikbare materialen uit het wapentuig proberen te slopen en te verkopen Menigeen heeft zijn hekwerk 'versierd' met delen van bommen. Anderen, zoals onze restauranthouder, exposeren wapentuig aan de wand, een idnrukwekende verzameling moordwapens varierend van granaatwerpers, tot bommen en granaten. De Laoianen in deze streek hebben = hoe cru dat ook moge klinken - leren leven met de verschrikkingen van de laatste oorlog in delange reeks die zij al hebben doorgemaakt.

Dat wapentuig werd ook gedropt in de Vakte der Kruiken, genoemd naar de mysterieuze vazen die twee tot driezuidend jaar geleden hier werden neergezet door nog altijd onbekende stammen. Wat inmiddels wel duidelijk is: het zijn enorme urnen waarin de as werd bewaard van complete families. Maar hoe die vazen hierheen werden getrasporteerd (sommigen wegen meer dan zesduizend kilo) en door wie: niemand die het weet.

Samen met een gids en in een goed geoutillerde minibus zijn Inge en ik naar drie sites gereden, waar enorme verzamelingen van die kruiken te bewonderen zijn. Niet keurig in het gelid natuurljk en aangetast door de tand des tijds, maar daarom nog niet minder indrukwekkend. De prachtige omgeving geeft die grijze verzamelingen van urnen nog een extra cachet. Prachtig om te zien, maar na het bezoek aan de derde site, wisten we het wel. We kunnen geen kruik meer zien! Het bezoek aan twee eerbiedwaardig oude, maar door Chinees krijgsgewoel vernielde Boeddistiosche heiligdommen maakte deze dag compleet.

Vanuit het betrekelijk koele Phonsavan (het is hier rond de 25 graden en veel autochtonen lopen met jassen aan), gaan we morgen op pad naar het befaamde Luang Prabang, ooit de hoofdstad van het Laotiaanse koninkrijk en een centrum toen de Fransen het land kolianiseerden, maar nu een culturele parel die hoog op de werelderfgoedlijst van de UNESCO prijkt.
We reizen priv'e per minibus en menigeen heeft al verteld dat de reis van acht uur betoverend mooi zal zijn. We zijn benieuwd!!

PS. Bedankt voor de reacties!