Het is kouououououd!!!!Het is kouououououd!!!!

We voelden nog de weldadige warrmte van het Laotiaanse Luang Prabang
om óns hêen toen op Hanoi Airport de deuren van het Laotiaanse toestel
werden geopend. Een venijnige koude wind verkilde ons tot op het bot.
Rillend liepen we de trap af om zo snel mogelijk de bus in te duiken
die ons naar het ook al ijskoude stationsgebouw zou vervoeren.

Schriller kon het contrast niet zijn. Van dertig graden warmte naar
amper dertien graden kou. Hanoi – een uur vliegen noordelijker gelegen
dan Laos – kent echte winters. Weliswaar niet van het karakter zoals
wij die kennen, maar toch kil. Zo ervaar je dat als je uit het
tropische Laos komt. De gevoelstemperatuur ligt dan zo in de buurt van
de nul graden, al zit je daar in werkelijkheid nog een flink stuk van
af.
We werden op het vliegveld keurig afgehaald door een chauffeur die ons
naar een hotel in het Old Quarter – het historische hart van de
Vietnamese hoofdstad zou brengen, 30 kilometer van het vliegveld
verwijderd. Het was naar Vietnamese begrippen niet druk op de snelweg,
mẩar toch was ẻr voldoende verkeer om de chauffeur te beletten wat
hij het liefst had gedaan: het gás op de plank drukken. Tot zịjn grote
ergernis ovẻrigens. Vietnamezen hebben de irritante gewoonte zoveel
mogelijk links te rijden, ongeacht hun snelheid. Het leidt tot een
waar spervuur aan lichtsignalen en een kakafonie van claxonerende
chauffeurs, zeker die van ons, die op een haar ná een jongen miste,
die iets te haastig zijn motor in dê verkeersstroom wilde gooien,
De haast van de chauffeur had alles te maken met het grote TET-feest –
de viering van het Viertnamese nieuwjaar. (Ouderen onder ons zullen
zich dat woord TET nog herinneren, toen de Vietcong ten tijde van de
Viertnamoorlog in die periode een indrukwekkend offensief tegen de
Amerikanen ontketende). De TET-periode is zo ongeveer het
belangrijkste feest voor de Vietnamezen. De families komen bij elkaar
en bezetten dagenlang vliegtuigen, treinen en bussen. Onze chauffeur
wilde zo snel mogelijk naar huis om zich bịj zịjn gezin te voegen.
Het is naar Vietnamese opvattingen stil in de hoofdstad. De meeste
restaurants zịn gesloten en de winkeliers hebben de luiken
neergelaten. Hier en daar heeft nog een neringdoende minuscule krukjes
aan de al even minuscule tafeltjes geschoven, waar toch nog
Vietnamezen in de kou een hap naar binnen werken. Maar ik verdom het
om aan te schuiven en ga koppig op zoek naar êen restauranthouder, die
binnen de muren van zijn etablissement nog eters wil ontvangen. We
komen uiteindelijk terecht bij….Caf’e de Paris, een eet en
drinkgelegenheid die wordt geexploiteerd door êen jong Frans Koppel.
Het was dan wel geen Vietnamese, maar Franse pot. Het smaakte er niet
minder om.
Van de munteenheid van Láos (de kip) hebben we moeten overschakelen op
de Vietnamese munt, de dong. Die dong bevat veel nullen. En zo kon het
gebeuren, dat ik mij voor het eerst van mijn leven miljonair mocht
noemen. E’en miljoen dong trok ik uit de geldmachine. Dat geluk duurde
maar even. Je moet bij iedere aankoop zoveel tienduizenden op tafel
leggen, dat het miljoen sneller slinkt dan een biljet van 50 euro bij
ons.
Het miljonairsgevoel was een ochtend later weer helemaal terug, We
scheepten ons drie uur rijden oostelijk van Hanoi in, op een prachtige
houten jonk, die ons door êen wereldnatuurerfgoed, de Halong Baym een
onderdeel van de Golf van Tonkin, voerde.
Majestueus en mysterieus zịjn de woorden die het meest treffend zijn
om dit fascinerende waterlandschap te karakteriseren. Overal rijzen
rotsen uit de baai op; rotsen die nu eens een bizar dan weer een bijna
kunstzinnige verschijningsvorm hebben. Alles bij elkaar zijn er meer
dan tweeduizend mini-eilandjes in de Halong Bay en dat leidt tot het
meest spectaculaire watergebied dat deze wereld kent,
De eilandjes die vrijwel allemaal zijn begroeid herbergen een groot
scala aan grotten, die de voorbije millennia door wind en golven zijn
gevormd. Wie in een van de achthonderd jonken, die de vier miljoen
jaarlijkse toeristen ter beschikking staan, mag meevaren, wordt
getroffen door deze miraculeuze speling van de natuur. Hier past
slechts diepe stilte en een intens gevoel van geluk.
Twee grotten hebben we bezocht. De schepelingen werden met een klein
bootje naar een eiland gebracht. Een eindeloze reeks trappen voerden
ons omhoog, waar we over een lengte van anderhalve kilometer door de
goed verlichte grot werden gevoerd en ons konden vergapen aan het even
grillig als schitterend gevormde gesteente.
Via een tweede grot bereikten we een immense binnenwater, waar zich
een kolonie makaken (apen) ophield. De beestjes toonden zich rasechte
steile wandartiesten en gristen gretig dẻ etenswaar weg die toeristen
hen vanuit hun bootjes toewierpen.
Het kan koud zijn in de Halong Bay, zoals we hebben gemerkt. In de
nacht, die we op deze jonk doorbrachten, dâalde de temperatuur tot 2
graden, vanmorgen toen we opnieuw langs de grillage rotseilandjes
voeren Æ°ass het aanvankelijk 10 en later 13 graden. Voeg daarbij dat
er ook nog êen miezerig regentje viel en dan zal iedereen begrijpen
dat het natuurschoon vanochtend vooral van achter het glas werd
bewonderd.
Er is aan de onststaansgeschiedenis van deze baai een legende
verbonden. De naam Ha Long betekent: ‘waar de draak afdaalt in de zee’
Het verhaal wil dat de baai geschapen is door een draak, die in de
bergen leefde. Toen het reusachtige beest naar het strand rende, sloeg
hij met zijn staart zulke kraters in de bodem dat nog slechts kleine
eilandjes boven het binnenstromende water uitstaken. De Vietnamezen
zijn overigens wat blij met het werk van de draak. Dankzij die draak
schepen zich gemiddeld tienduizend toeristen per dag in om het wonder
van de Halong Bay te aanschouwen. Het bezorgt tienduizenden
Vietnamezen een boterham.
We hebben genoten van deze tweedaagse, die samenviel met het
TET-feest. Het ứas fotografisch al evenzeer een hoogtepunt. Nu zijn we
terug in Hanoi, waar we morgen nog kunnen ronddolen, alvorens we ‘s
avonds op de nachttrein stappen, die ons naar de Chinese grens zal
brengen. Van daaruit begint een driedaagse trekking naar bergstammen
in het geheimzinnige berggebied van Noord-Vietnam. Het belooft een
koud maar ook geweldig interessant avontuur te worden,.

--