Vanmiddag stapte ik het balkon op van onze suite in het Phu Thinnhiotel in de Vietnamese kustplaats Hoi An. Ter hoogte van het balkon wuiven de palmen ons een warm welkom toe. Onder de palmbomen een groen tapijt van inlandse planten. Rechts van de suite, die zich op de eerste verdieping bevindt, een zwembad. Niet dat er ook maar een haar op mijn hoofd denkt om daarin te plonzen, maar de stretchers rond het bad zien er wel erg uitnodigend uit, zeker nu de zon door het wolkendek is gekropen en de temperatuur op heeft gejaagd naar waarden ver boven de grens van twintig graden. Door het lover heen, ontwaar ik een vijver, vol met prachtige Lotusbloemen. Het water grenst aan een overdekt terras, waarop onze lunch wordt geserveerd. Ach het leven is zo slecht nog niet. Blijven jullie in Nederland maar lekker dromen van de Elfstedentocht, wij behelpen ons hier wel met ligstoelen, Lotusbloemen en palmbomen.Vanmiddag stapte ik het balkon op van onze suite in het Phu Thinnhiotel in de Vietnamese kustplaats Hoi An. Ter hoogte van het balkon wuiven de palmen ons een warm welkom toe. Onder de palmbomen een groen tapijt van inlandse planten. Rechts van de suite, die zich op de eerste verdieping bevindt, een zwembad. Niet dat er ook maar een haar op mijn hoofd denkt om daarin te plonzen, maar de stretchers rond het bad zien er wel erg uitnodigend uit, zeker nu de zon door het wolkendek is gekropen en de temperatuur op heeft gejaagd naar waarden ver boven de grens van twintig graden. Door het lover heen, ontwaar ik een vijver, vol met prachtige Lotusbloemen. Het water grenst aan een overdekt terras, waarop onze lunch wordt geserveerd. Ach het leven is zo slecht nog niet. Blijven jullie in Nederland maar lekker dromen van de Elfstedentocht, wij behelpen ons hier wel met ligstoelen, Lotusbloemen en palmbomen.

En dan heb ik jullie nog niet eens verteld over de enorme markt in het centrum van dit betrekkelijk kleine stadje. Die markt is een lust voor het oog. Overal liggen de groenten en het kleurrijke fruit hoogopgetast. Het ziet er zo fris uit, dat het lijkt of het amper een uur voordien is geoogst van het land. En heb je genoeg van de groentenafdeling, dan kuier je verder naar de kramen met geurige specerijen, of naar de dames die vnacher hun stalletjes de mooiste zijden, linnen of katoenen stoffen aanbieden. Je kunt je een broek, een shirt of een japon laten aanmeten en de volgende dag ophalen. Je betaalt er een fractie voor van de prijs die ze in de poenige PC Hoofstraat berekenen en als ik de dames (en heren) mag geloven doen de de kwaliteit en de pasvorm van de producten van de Vietnamese kunstenaars met draad en naald niet onder voor die van hun fors gesalarieerde Europese of Amerikaanse collega's.

We zijn per fiets naar het centrum gereden, een afstand van bijna twee kilometer vanaf ons hotel. We kregen oude brikken mee, met zadels en vooral zadelpennen die berekend zijn op de lichaamslengte van de gemiddelde Vietnamees, die niet boven 1.68 meter uitkomt. En als je dat zadel dan hoger wilt zetten, blijkt de pin niet lang genoeg. Het gevolg is dat je het gevoel krijgt met je knieen te trappen. Niet echt een lekker dus.

Maar nadat we een stuk van de markt hadden doorkruist, hebben we troost gezocht op een terras met uitzicht op een rivier. We bestelden een tapbiertje en vervolgens nog een. Het was tenslotte erg warm. We slenterden langs de winkels en toen het stevig begon te schemeren, stuitten we op een etablissement waar we keurig met een expresso en een capuccino begonnen en vervolgens overschakelden op gin-tonic en wodka. Dat werden dubbele porties, want het Vietnamese happy hour begint om 6 uur 's avonds en eindigt pas drie uur later. Bij twee consumpties krijg je een derde gratis. We vonden het overdreven om dat te weigeren.

Neen over Hoi An willen we vooralsnog nog geen kwaad woord horen. En dan te bedenken dat we hier tot zondag moeten zitten. Hoe houden we het vol...Zondag (en niet zaterdag zoals ik aanvankelijk dacht) vliegen we naar Saigon. Een dag later gaan we de Mekongdelta in. Maar dat is de toekomst. Eerst nog een paar dagen Hoi An en omgeving verkennen.

Hoi An is pas het afgelopen decennium ontdekt als toeristische bestemming. De plaats heeft niettemin een roemrijk verleden. Van de zestiende tot de achttiende eeuw was het een belangrijke havenplaats, die kooplui trok uit China, Japan en Europa. Toen de haven verzandde was het gedaan met de bloei van Hoi An. De stad raakte in verval. Wat resteerde was een verarmde bevolking. Geld voor nieuwbouw was er niet. Dat heeft ertoe geleid dat de huizen, gedeeltelijk opgetrokken in de Japanse en Chinese stijl van de zeventiende en achttiende eeuw, voor een belangrijk deel behouden zijn gebleven. Het trok de aandacht van de toeristenindustrie. Inmiddels is Hoi An uitgegroeid tot een levendig stadje, waar niet alleen de oorspronkelijke bevolking aan de weg timmert, maar ook een heel legioen van neringdoenden van elders probeert de profiteren van de euro's en dollars van de gasten van elders.

We zijn pas een halve dag in Hoi An. Meer dan een vluchtige verkenning, wat alcoholische versnaperingen en een verrukkelijke vismaaltijd hebben we nog niet beleefd. Morgen proberen we betere fietsen te huren, trekken erop uit om de omgeving te verkennen en beloven we aan jullie te denken, als jullie bij minus 12 graden lekker achter de kachel kunnen kruipen en wij ons in het zweet moeten trappen om over onze ervaringen in Hoi An te kunnen vertellen.

PS 1: Willy is binnenkort jarig. Als ik het goed heb, de vierde. Ze schijnt op stevige drinkers te rekenen. Lucie zal mogelijk als stand-in moeten fungeren voor mij. Willy: alvast van harte.

PS 2: We zijn de vriend van Peter en Mirjam - de man van de kunststof ledematen - in Hanoi tegengekomen. Hij lijkt erg veel op de geestelijk minder valide egel die bijna in jullie prefab huisje was gekropen. Gelukkig kon zijn intelligente broer, die zich dolgelukkig voelt in zijn warme paleisje in de riante tuin van het Kostershuus, hem nog bijtijds waarschuwen: prefab dat kan je dood worden. Die vriend van jullie maakt prefab ledematen. Nou hij heeft nog niets verkocht. We zijn nog niet een Vietnamees tegengekomen die op zo'n prefab geval kon lopen, laat staan ermee kan zwaaien. Het is gewoon rotzooi.