Er is een paar kilometer verwijderd van het levendige centrum van het huidige Hoi An een goed geconserveerd deel van de stad uit de zestiende tot de achttiende eeuw. Vanmorgen, toen we weer op de fiets stapten om Hoi An en omgeving nog eens te verkennen, kwamen we bij de Japanse brug, een opvallend roze gekleurde overdekte oeververbinding, die dateert van 1593. Hij is in die jaren gebouwd door de Japanse handelsgemeenschap en vormde destijds de verbinding tussen het westelijk stadsdeel waar de Japanners hun basis hadden en het oostelijk deel, waar vooral Chinezen woonden. Die bevolkingsgroepen brachten niet alleen de handeslwaar uit hun landen mee, maar ook hun gebruiken en bouwstijlen. Die vind je overal in dit prachtig bewaarde deel van Hoi An terug.

De Chinese invloed is het sterkst. Dat komt omdat in 1663 een verbod werd uitgevaardigd op Japanse handel met het buitenland. Het betekende het abrupte einde van de Japanse gemeenschap in deze Vietnamese havenstad. In 1719 werd op het noordelijk deel van de brug een tempel gebouwd. Boven de tempel werd in relief de nieuwe naam 'Brug van Ver' gebeiteld. De bevolking bleef de oeververbinding tot op de dag van vandaag echter hardnekkig Japanse Brug noemen.

Natuurlijk hebben we een kaartje gekocht waardoor we over die brug mochten wandelen, het oude stadsdeel in. Het is - veel meer dan het huidige centrum - toeristisch. Eigenlijk is er geen pandje dat niet bemand wordt door mensen die hun geld verdienen aan de gasten van elders. Het blijft echter meer dan de moeite waard, vooral omdat je zoveel te zien krijgt van het oude Hoi An. We slenterden rond, dronken ijscafe, namen een sandwich in een etablissement dat de gasten niet alleen de Vietnamese maar ook de Franse keuken, kon aanprijzen en vervoegden ons uiteindelijk bij de kleermaker die onze bescheiden bestelling prima had uitgevoerd. Gisteren moest er nog iets vermaakt worden, vandaag was het euvel al weer verholpen.

We naderen het einde van het verblijf in Hoi An. Morgenvroeg pakken we in, dolen nog wat rond in de omgeving van het hotel en laten ons vervolgens per taxi naar het vliegveld van Danang brengen voor de laatste lokale vlucht op deze trip: de reis naar Saigon. Lang blijven we daar niet. Voordat we in het hotel zijn, is het al 4 uur 's middags en de volgende ochtend moeten we al vroeg uit de veren voor een bootocht door de Mekongdelta. Varen zullen we de komende dagen blijven doen. We zetten pas definitief voet aan vaste wal waneer we in de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh arriveren. Maar dan zijn we gerekend vanaf nu al vier dagen verder. Hoe dan ook: we maken ons op voor de finale van deze onvergetelijke trip. Ik hoop de trouwe lezers op de hoogte te kunnen blijven houden.