We hadden het ons zelf beloofd: deze dagen in Hoi An, doen we het rustig aan. Zelfs op de fiets kan ik mijn benen stil houden. Nou ja, dat kan ook bijna niet anders. Vanmorgen heeft Inge haar fiets al bij de concurrentie gehaald, ontevreden als ze was over het wrakke karretje dat we gisteren bij het hotel huurden. Ik hoopte - misschien wel tegen beter weten in - dat het hotel na mijn boze woorden nu een beter karretje beschikbaar zou stellen.

In alle vroegte - Inge lag nog in bed - ben ik naar het centrum gereden om een kleermaker precies te vertellen hoe ik mijn shirts wilde hebben. (Ja, ja ook ik neem de kans waar om goedkoop aan - een beetje - maatkleding te komen). Ik had mijn camera meegenomen. Gelukkig maar, want er is weinig zo fotogeniek als het ontwaken van een stad. Je ziet de vrouwtjes voorbij schuiven met volgeladen jukken, mannen torsen onmogelijke vrachten op hun frele schouders en (brom)fietsen gaan niet alleen schuil onder de hele gezinnen, die op het voertuig plaats nemen, maar ook onder de totale handelsvoorraad, die het legioen ambulante handelaren dagelijks naar en van de markt vervoeren.

Hoi An ontbijt op straat. De eetstalletjes op de trottoirs zitten afgeladen vol. Voor tien tot vijftienduizend dong (amper een euro) eet je je buik rond en kun je energiek aan de lange dag beginnen. Het tochtje naar de markt en terug naar het hotel heeft mijn huurfiets nog overleefd, maar ik had een uur later met Inge nauwelijks twee kilometer afgeleged van onze tocht naar de rijstvelden of de roestige ketting van het oude kreng dat ik bereed, kwam muurvast te zetten tussen het tandwiel en het frame. Aan onderhoud doen ze hier niet en zeker niet in het hotel.

Ik ben op Inge's fietgs teruggereden, de defecte fiets heb ik aan de hand meegevoerd. Dat ging wondergoed in de ochtendchaos. Een beetje brutaal sturen doet zelfs de meest vermetelde Vietnamees wijken. Op hetzelfde adres waar Inge haar fiets had gehaald, heb ik een exemplaar voor mijzelf gehaald. Kwalitatief was het nog altijd niet meer dan het type 'slechte stationsfiets' , maar ooit had iemand een druppetje olie op de ketting gegooid, waardoor je er in ieder geval zo mee kon trappen, dat de ketting niet tussen tandwiel en spaken belandde.

De tocht zelf was wondermooi. Velden van eindeloos zachtgroene rijst, waarop (vooral) vrouwen getooid met de markante Vietnamese hoeden onvermoeibaar in de weer waren. Natuurlijk zijn we afgestapt, natuurlijk hebben we ons gewapend met een camera op een smal, wat hoger gelegen, dijkje gewaagd om deze idyllische taferelen vast te leggen. In zo'n land krijg je dat zomaar gratis aangeboden.

Onze tocht hebben we voortgezet naar de kust, waar we in een vissersdorp hebben geluncht. Uiteraard kozen we voor zeebanket, want wanneer je aan een tafel zit, waar de golven ongeveer tot onder je stoelen spoelen, ga je niet iets anders kiezen.
De temperatuur lag boven de twintig graden, maar omdat de zon weg bleef en er een lekker windje waaide, hoefden we ons niet in het zweet te trappen, vooral omdat het tempo zelfs voor echte bejaarden (neen, dat zijn we zelf nog lang niet) aan de lage kant zou liggen. We keerden na een prachtige tocht terug in Hoi An. Dat was opnieuw een feest van kleuren en indrukken, dat we vanachter een glas bier op een terras over ons heen hebben laten komen. We hebben genoten en zijn vast van plan om dat morgen - onze laatste dag in Hoi An - opnieuw te doen.

PS 1) Neen Lucie. Over twaalf dagen zul je geen toeristen treffen, die met glazige ogen het koude Nederland binnenstappen. We keren energieker dan ooit terug bij de mensen, die ons het meest na aan het hart liggen, met een hoofd vol prachtige herinneringen en met - dat kunnen we nu al zeggen - even indrukwekkende als kleurrijke beelden van een reis, die voor eeuwig op ons netvlies is geetst.

Jammer dat er problemen zijn met de stroom in het Kostershuus, maar dat zullen we wel (laten) oplossen waneer ik weer terug ben.

PS 2) Marrit het is leuk aangeboden, maar je hoeft mij niet te vervangen omdat de Elfstedentocht wordt gehouden voordat ik terug ben. Ik heb al met de rayonhofden gebeld. Ze hebben mij beloofd dat de Tocht niet voor 15 februari zal worden gehouden, de dag waarop ik om 5 uur op Schiphol land.