Mijn terugkeer in Nederland zal, zo vrees ik. niet onopgemerkt blijven. Gistermiddag liet ik mij op de Old Market verleiden tot een bezoek aan een heuse Cambodjaanse kapsalon. Het zag er zo veelbelovend uit. Tussen de zijden stoffen, de groentestalletjes en de zilverzaakjes een stuk of tien mini-salons stuk voor stuk bevrouwd door jonge Cambodjaanse dames. Ik koos er een uit, vroeg wat een knipbeurt en een complete nagelbehandeling moest kosten en was zo verbouwereerd door haar lage vraagprijs (6 dollar oftewel iets meer dan 4 euro) dat ik tegen mijn gewoonte in niet eens heb afgedwongen.
Ik zal beginnen met het laatste en enige succesvolle deel van de operatie-schoonheid. De nagelbehandeling was een sensatie op zich. Er werd een heel bataljon tangen aangerukt, een stuk of drie potjes met crème en een schijfje citroen. In tegenstelling tot wat ik vreesde verliep de operatie volstrekt pijnloos.
De specialiste moet mijn bezorgdheid hebben opgemerkt want ze keek iedere keer bijna moederlijke lachend naar mij op. Ik moet zeggen: ik ben uitermate tevreden met het resultaat. Met de tenen idem dito. Het is toch prachtig wanneer een vrouw zich zo dienstbaar aan je voeten neervleit?

Maar dan het haar. De dame knipte vaardig, een tikkeltje te enthousiast weliswaar, maar heel overtuigend. Toen ik in de spiegel keek, herkende ik mijzelf niet. Ik zag een Cambodjaan, eentje met grijs-rossig haar weliswaar, maar met een kapsel maar Cambodjaanse snit. Tja. Hoe los ik dat woensdag op bij terugkeer in Nederland? Ik zal vermomd arriveren op het station Driebergen-zeist. Voor Lucie ben ik te herkennen aan het Cambodjaanse vlaggetje dat ik mee zal voeren en,een dag later, wanneer ik in Bronkhorst arriveer, zal ik mij een dikke week verschuilen om de spot van de stedelingen te ontlopen.

Het was onze laatste dag van deze enerverende trip en wat doe je dan? Het is weer ongekend warm. Dan laat je een bak water aanrukken, laat je je voeten door het dek van lotusblaadjes neerdalen op de bodem van de bak en leun je vervolgens behaaglijk achterover, terwijl iemand die er naar eigen zeggen voor heeft doorgeleerd, je voeten kneedt, je tenen knuffelt en je benen masseert.
We zijn in de massagesalon van het hotel. En profiteren van de klantvriendelijke aanbieding; een kwartier lang gratis knuffelen. De bedoeling is uiteraard dat je tegen betaling de behandeling voortzet, maar dat hebben we niet gedaan. We zijn in een tuk-tuk geklommen - zo,n gemotoriseerde driewieler met eem comfortabel bakje achterop - en hebben ons naar een meer laten rijden, even ten noorden van Siem Reap.

De tocht erheen was prachtig. Nog weer even helemaal Azië. Paalwoningen, die de bewoners van de hutjes in het regenseizoen moeten beschermen tegen het wassende water; rijstvelden en een lange reeks povere maar tegelijkertijd schilderachtige stalletjes, die de hobbelige weg omzomen.
Het meer zelf is nogal teleurstellend. Het begint al met een slagboom waarachter zich een man heeft geposteerd, die twee dollar p.p. Entree eist. De boottocht is niet inbegrepen. Hoeveel die boot kost, zegt hij niet te weten. Dat worden we minder dam 100 meter verder gewaar, nadat we de entreeprijs al hebben betaald: twintig dollar p.p. Dat ben je in Amsterdam zelfs nog niet kwijt voor een tochtje op een rondvaartboot. We hebben snel rechtsomkeert gemaakt.

De tuk-tukchauffeur legde ons onderweg nog uit waartoe al die plastic zieltjes dienen, die op weg naar het meer overal boven bakken staan gespannen. Het blijkt om de vangst van krekels te gaan. De beestjes vliegen tegen het zeil en vallen jin de waterbak. De Cambodjamen vissen de beestjes eruit, frituren ze in olie en de liefhebbers verorberen vervolgens met smaak de krekels. Ik heb mij er niet aan gewaagd. Geen culinaire experimenten op de laatste dag Cambodja.

Het is het einde van deze continuing story, die derhalve niet langer continuing is. Ik hoop de volgers niet te zeer te hebben verveeld. Af en toe heb ik veel feitjes in de stukjes verwerkt. Dat is gebeurd omdat ik nog een fotoboek wil maken van deze trip. En ik weet uit ervaring hoeveel tijd het kost om achteraf feiten op te zoeken.
Wat mijzelf betreft: ik heb in alle drie landen genoten. Ieder land heeft zijn eigen karakter. Laos was heel anders dam Vietnam en dat land verschilde weer hemelsbreed van Cambodja. Maar ik vond het allemaal fascinerend. Aan Inge had ik zoals verwacht een prima reisgenote. Ik heb amper verschil gezien met de reis met de Trans-Mongolië-express in 2008. En dat betekent dat ze zowel mentaal als fysiek het voor haar ellendige jaar 2011 voor een heel groot deel heeft afgesloten.

Genoeg nu. Morgenvroeg naar Bangkok en dan terug naar de wereld en vooral de mensen die mij dierbaar zijn.