Fysiek ben ik inmiddels geland. De mentale landing duurt wat langer. Ik heb de beelden van Azië nog op het netvlies. Ik slenter in gedachten nog langs de stalletjes, over de markten en zit nog in de tuk-tuk. Ik hoor de vroege gasten in de mini-straatrestaurantjes de noedels nog naar binnen slurpen, zie de koks roeren in dampende pannen en heb de gekruide opwindende geur van dat magnifieke deel van de wereld nog in mijn neus.

Maar ik besef dat ik weer in Nederland ben. En het is natuurlijk prachtig weer bij Lucie te zijn, Marrit over de telefoon te kunnen spreken, andere vrienden en bekenden weer terug te zien en te horen en vooral morgen - vrijdag - samen met Lucie weer terug te keren in 'de stad van mijn dromen', Bronkhorst.

De laatste dag van de trip, afgelopen dinsdag, was er een van reizen en wachten. Het was na Bangkok-Vientiane, na Luang Prabang- Hanoi, na Hanoi-Danang, na Danang-Saigon en na Saigon-Siem Reap, de zesde vlucht op het Aziatische continent. We vlogen van het Cambodjaanse Siem-Reap naar Bangkok waarvandaan de KLM ons naar Amsterdam zou vervoeren.

Er was een probleem: tussen de aankomst van het vliegtuig uit Siem Reap en het vertrek naar Amsterdam zat ruim 12 uur. En om zo'n tijdspanne op zo'n fantasieloos vliegveld door te brengen... We kozen voor het allerminst aanlokkelijke alternatief: Bangkok. Wie er wel eens is geweest weet dat het in die miljoenenstad onveranderlijk heet is. De temperatuur ligt er altijd beduidend boven de 30 graden celcius. Het is er vochtig en dat maakt dat het er tegelijkertijd drukkend is. Voeg daarbij de continue verkeersstroom in deze stad en je beleeft een letterlijk adembenemende dag.

We vluchtten in zo'n toren, waar airco aanwezig is, kozen toch weer voor de straat, stapten in een tuk-tuk en lieten ons uiteindelijk afzetten bij het Paleis van de Thaise vorst Blumiphol. We bezochten dat gedeelte van zijn stulpje dat je zonder een kaartje mag bezichtigen, slenterden vervolgens over een markt en belandden aan boord van de grote rivier die de stad in tweeën deelt. Daar zijn we aan boord van een boot gestapt - die lijkt op een Venetiaans punter, maar dan ontzettend veel anders- en lieten ons als enige passagiers rondvaren door een gedienstige kapitein.
Het was het aardigste gedeelte van de dag, redelijk koel op het water en je ziet de stad eens van de andere kant. De kapitein stuurde de boot naar de wal, ging langzaam varen en wees toen op de drieenhalve meter krokodil die op het muurtje lag te maffen. Gelukkig had het beest geen honger en heeft hij genoeg aan de enorme vissen die in deze rivier zwemmen.
Er volgde nog een ritje naar de meest prestigieuze shoppingmall van Bangkok, waar alle dure merken vertegenwoordigd zijn van Louis Vutton, via Prada tot en met Armani, een laatste maaltijd in een restaurant dat alleen de beter gesalarieerde Thai zich kan verloorloven en tenslotte de vlucht naar Amsterdam.. Slapen in het vliegtuig en proberen zo snel mogelijk de jetlag te verwerken.

Dit is het einde van deze serie. Iedereen bedankt voor de belangstelling. Een speciaal woord van dank aan al degenen die op de site gereageerd hebben. Dat hebben we als heel plezierig ervaren. Ik doe mijn best om een van de komende dagen met de hulp van Marrit nog enkele tientallen foto's op de site te zetten. Die zullen nog onbewerkt zijn. Wie de echte selectie wil zien - een één of meer fotoboeken - zal moeten wachten totdat ik de tijd heb gevonden om die tijdrovende klus te klaren.

PS: Mijn Cambodjaanse kapsel? Er is een wonder gebeurd. Zodra ik in de KLM-machine stapte, begon ik steeds meer te lijken op de man die jullie p 16 januari verliet: handsome. Dat is de kwalificatie die ik van Vietnamese, maar vooral Cambodjaanse dames meekreeg. Ze hebben er kijk op, net zoals de gids die vroeg of ik in mijn land misschien een filmster was. Er ligt kennelijk nog een carrière op mij te wachten.